Triumf woli

Autor: Paweł Demirski przedstawienia tego autora >

Reżyser: Monika Strzępka przedstawienia tego reżysera >

Obsada:

Dumny i wściekły: Juliusz Chrząstowski przedstawienia >

Człowiek który nie umiał mówić o sobie dobrze / Brat McDonald 2: Marcin Czarnik przedstawienia >

Yoga śmiechu / Songhoy blues: Monika Frajczyk przedstawienia >

Dashrath Manjhi ‘Mountain Man’ / Zły Wilk 2: Radosław Krzyżowski przedstawienia >

Górnik / Dobry Wilk 2: Michał Majnicz przedstawienia >

Mongolski chłopiec: Marta Nieradkiewicz przedstawienia >

Rachel Carson: Dorota Pomykała przedstawienia >

Wróżka / Zły Wilk 1: Anna Radwan-Gancarczyk przedstawienia >

Kathrine Switzer / Dobry Wilk 1: Dorota Segda przedstawienia >

Samoańska reprezentacja w piłkę nożną: Małgorzata Zawadzka przedstawienia >

William Szekspir: Krzysztof Zawadzki przedstawienia >

Wuj McDonald: Adam Nawojczyk przedstawienia >

* rola dublowana

Opis:

„(…) Co ciekawe, z ferii kolorów, absurdalnych gagów i całej gamy różnorodnych śmiechów, śmieszków i rechotów przebija się autentyczna radość triumfujących komediantów. Obok aktorskich mistrzów z Dorotą Segdą, Anną Radwan i Juliuszem Chrząstowskim na czele, pięknie rozkwita u Strzępki Monika Frajczyk, a brykający po scenie świeżak - Krystian Durman - wydaje się odwieczną częścią zespołu. Reżyserka po raz kolei oczarowuje energią, którą potrafi wydobyć ze swoich aktorów, wywołując tym samym na twarzach wniebowziętych widzów szerokie uśmiechy. (…)

Strzępka i Demirski pokazują, że ze złomowiska beznadziei da się jeszcze odkopać skarby, które zmiękczą serca najbardziej nieprzejednanych cyników i sceptyków. Opowiadają równoległą (nie alternatywną!) do tej naznaczonej lękiem historię świata, pisaną przez maratończyków, którzy - wbrew regułom - pozwoli Kathrine Switzer (niesamowita Dorota Segda) dobiec do bretońskiej mety”.

 

 

 

Alicja Müller, "Ptaki rujnujące imprezy”, Internetowy Magazyn "Teatralia", numer 189, 20.01.2017

 

 

„(…) Ale nie w kunszcie dramaturgii tkwi siła przedstawienia Moniki Strzępki. Energia spektaklu pochodzi od aktorów. To oni nadają postaciom wyrazistość, czynią je wiarygodnymi. Każdy z bohaterów ma swoją historię, mniej lub bardziej przejmującą, a jednocześnie każdy z aktorów zdaje się mówić w swoim imieniu. Ten właśnie paradoks sprawia, że wierzymy w pojedyncze cuda i w możliwość doświadczania kolejnych. Wierzymy również dlatego, że wreszcie możemy się śmiać: z ubranych w polskie stroje galowe walijskich górników, z malkontentki (Anna Radwan) przemienionej w dobrą wróżkę w kostiumie rodem z kinderbalu, z Pingwina z opowieści o Batmanie (Marcin Czarnik), chcącego popsuć taką fajną imprezę… (…)”.

 

 

 

Olga Katafiasz, „Po katastrofie, czyli polityka świadomego optymizmu”, Teatralny.pl, 23.01.2017

 

 

„(…) Tytuł spektaklu budzi skojarzenie z propagandowym filmem Leni Riefenstahl. Monika Strzępka i Paweł Demirski oczyszczają to wyrażenie z negatywnych emocji i nadają mu nowe, optymistyczne znaczenie. Twórcom daleko do poparcia czy choćby akceptacji faszystowskich poglądów – na scenie triumfują optymizm i wiara w dobro traktowane jako część natury człowieka. (…)

W tej efemerycznej przestrzeni świetnie odnajdują się aktorzy Narodowego Teatru Starego, którzy po raz kolejny potwierdzają, że są jednym z lepszych zespołów aktorskich w Polsce. Ich interpretacje – wzbogacone o grę na instrumentach, tańce oraz śpiew – pozbawione są przerysowania i psychologicznego wcielania się w postacie. Warto ten spektakl zobaczyć właśnie dla aktorskich gwiazd Teatru Starego, które wyzbywają się swoich gwiazdorskich ambicji.”

 

 

 

 

 

 

Beata Kustra, „Nauka pozytywnego myślenia”, eCzaskultury.pl, 20.01.2017