Przedstawienie:
Przekłady
Autor: Brian Friel przedstawienia tego autora >
Reżyser: Katarzyna Deszcz przedstawienia tego reżysera >
Scenografia: Anna Sekuła przedstawienia tego scenografa >
Obsada:
Owen: Bogdan Brzyski przedstawienia >
Sara: Lidia Duda przedstawienia >
Jimmy Jack: Andrzej Hudziak przedstawienia >
Brodget: Aldona Grochal przedstawienia >
Hugh: Jerzy Grałek przedstawienia >
Manus: Roman Gancarczyk przedstawienia >
Porucznik Yolland: Maciej Luśnia przedstawienia >
Kapitan Lancey: Jan Monczka przedstawienia >
Doalty: Piotr Cyrwus przedstawienia >
Maire: Sonia Bohosiewicz przedstawienia >
* rola dublowanaOpis:
(…) Katarzyna Deszcz już po raz drugi zmierzyła się ze sztuką irlandzkiego pisarza, który w swoich dramatach próbuje oddać klimat prowincjonalnej Irlandii ubiegłego wieku, a jej archaiczną kulturą skazana na zagładę przez ekspansywnego sąsiada. Rozpaczliwy bunt i pragmatyczne godzenie się z losem wyznaczają bieguny tego świata, odmalowanego z miłością i przywiązaniem do konkretu. „Przekłady” opowiadają o dokonanym bezkrwawo, bo w języku, podboju irlandzkich ziem przez angielskich kolonizatorów, którzy przyjeżdżają z misją przemianowania lokalnych nazw zgodnie z oficjalna terminologią i ortografią monarchii. Spektakl zrealizowany został – można powiedzieć – „po bożemu”. Drewniane schody i stołki oraz pseudokamienna brama przywołują klimat zapadłej wioski. Także w kostiumach nie ma niespodzianek – siermiężne stroje wieśniaków i szamerowane mundury żołnierzy. Jednostajne światło kieruje uwagę na aktorów. (…)
Agnieszka Fryz-Więcek, Irlandzki spleen, Przekrój 1999, nr 28.
(…) Przedstawienie Katarzyny Deszcz grzecznie oddaje urodę oryginału, ale nie jest porywające. Gdybym miał wyróżniać aktorów, z pewnością nie wahałbym się wskazać na Andrzeja Hudziaka w partii miejscowego prymusa Jimmy Jacka oraz Jerzego Grałka w roli Hugha – starego nauczyciela rodzimego języka oraz greki i łaciny. Lekcje w „umarłej klasie”, w której jest coraz mniej uczniów. Należą do najlepszych scen toczącego się w dosyć ospałym tempie i trwającego trzy godziny spektaklu. Za scenę jeszcze bardziej kameralnej lekcji, podczas której chromy syn Hugha – Manus uczy mówić dorosłą kobietę – Sarę, osobne brawa należą się Romanowi Gancarczykowi i Lidii Dudzie. (…)
Marek Mikos, Wyznanie na ekranie, Gazeta Wyborcza 1999, nr 142.
Video
Animacje kostiumów

Fotografie (5)
Wkładka obsadowa (1)
Scenografie (0)
Kostiumy (0)
Plakaty (0)
Wideo (0)
Animacje kostiumów (0)