Notatnik

(…) Zaserwowano nam spektakl zręczny, sprawnie przygotowany reżysersko (reżyser Teresa Ponińska), ciekawie interpretowany aktorsko (Krystyna Mikołajewska i Jerzy Trela), co w przedstawieniu dwuosobowym nie jest sprawą łatwą. Zawieszona nad sceną wielka reprodukcja Giorgione – Tycjanowskiej „Wenus odpoczywającej” (scenografia: Ewa Kołogórska), już z chwilą podniesienia kurtyny „ustawia” cały spektakl. Rzecz będzie o miłości, ale pokazanej w formie nieco przekornej, zaskakującej. Zresztą portret bogini miłości gra nie tylko swą majoryzującą obecnością na scenie. „Analizowany” punktowym światłem, w czasie licznych przerywników muzycznych, rozdzielających poszczególne sceny, wytwarza swoisty nastrój poetycko-liryczno-erotyczny, daleki jednak od wulgarnego seksu (…) Krakowska inscenizacja wydobywa przede wszystkim sytuacyjny komizm sztuki. A sytuacja sceniczna jest rzeczywiście niecodzienna, zaskakująca i choć może trochę sztuczna i nieprawdopodobna, absolutnie sztucznością nie rażąca. (…) Metamorfozę Jeana Jacques`a przeprowadza młody aktor bardzo umiejętnie, z pełnią wdzięku, świetnie partnerując doświadczonej aktorce (także filmowej), która w spektaklu tym daje koncert gry swobodnej, dowcipnej, lekkiej. Stwarza Mikołajewska w Suzanne portret dziewczyny śmiałej, może nawet bezczelnej, nie pozbawionej wdzięku naiwności, jeśli nawet udanej to pełnej uroku. A przede wszystkim piekielnie inteligentnej i sprytnej, co pozwala jej wygrać wszystkie męskie słabostki i w grze miłosnej być zawsze górą. Czyli: jest i o czym pomyśleć po obejrzeniu bezkonfliktowej z pozoru komedyjki. Ale oczywiście nie o myślenie w niej chodzi, lecz o rozrywkę i relaks i to zadanie spełnia doskonale. (…)

 

Krystyna Zbijewska, Pod znakiem Wenus, Dziennik Polski 1972, nr 14.