Przedstawienie:
Wywiad
Autor: Hans Krendlesberger przedstawienia tego autora >
Reżyser: Romana Próchnicka przedstawienia tego reżysera >
Scenografia: Daniel Mróz przedstawienia tego scenografa >
Obsada:
Doris: Marta Stebnicka przedstawienia >
Harold: Janusz Sykutera przedstawienia >
Ina: Romana Próchnicka przedstawienia >
Elena Winters: Zofia Niwińska przedstawienia >
* rola dublowanaOpis:
(…) w Starym Teatrze odbyła się (…) prapremiera światowa widowiska Hansa Krendlesberga Wywiad w tłumaczeniu Henryka Voglera i reżyserii Romany Próchnickiej. (…) Już sam tytuł Wywiadu sugeruje – dialog. Dialog pozorny, gdyż wiadomo, że osobą udzielającą wywiadu gra w nim główną, jeżeli nie wyłączna rolą. Stąd popis aktorski. Zwłaszcza, że bohaterką sztuki jest aktorka. (…)
(…) przede wszystkim liczą się w Wywiadzie prawdziwie teatralne role. Największe pole do popisu miała tu Zofia Niwińska. Kabotyństwo i pretensjonalność jej Eleny Winters znalazły w ujęciu Niwińskiej tyleż ekspresji, co i umiaru. Była to kreacja wstrząsająca akcentami tragikomicznymi. Dojrzałość artystyczna dużego formatu. Rola jaskrawa, a przecież nie przerysowana w żadnym punkcie. Czystość środków wyrazu zdumiewająca przy tak ogromnej rozpiętości nastrojów, sytuacji – od kaprysów i „gry w grze” – aż po ataki histerii.
Świetnie sekundowała Niwińskiej, jako jej dość dwuznaczna i zarazem sterroryzowana przyjaciółka Doris – Marta Stebnicka. Ta dawno nie oglądana w większej roli artystka zaprezentowała w kilku scenach Wywiadu mały majstersztyk aktorstwa charakterystycznego. Tragicznego błazna utajonego w kobiecie, która przegrała własne Życie – osobiste i zawodowe – aby być wiecznym cieniem znienawidzonej, sławnej konkurentki. Znienawidzonej, a jednak, na swój sposób, podziwianej oraz darzonej „złą” przyjaźnią.
Wreszcie trzecia: reporterki, która jest sędzią (…) Eleny. Romana Próchnicka potrafiła nadać tej postaci przekorny kształt psychologiczny. Wyznaczała swą oszczędna grą linię przewodnią spektaklu. Z nieprawdopodobieństw demonizmu wydobyła wszystkie cechy prawdziwości ludzkiego działania.
Do tych trzech planów rozgrywki kobiecego dramatu dostosował się spokojnym stylem aktorstwa – Janusz Sykutera, dość dziwny Doktor na tle złego. A może tylko nieszczęśliwego i zagubionego świata kobiet. Co zręcznie i z dużą inwencją podkreślała scenografia Daniela Mroza. (…)
Jerzy Bober, Wywiad ze śmiercią, Gazeta Krakowska 1973, nr 17.
Video
Animacje kostiumów

Fotografie (8)
Wkładka obsadowa (1)
Scenografie (1)
Kostiumy (0)
Plakaty (0)
Wideo (0)
Animacje kostiumów (0)