Kapitan z Köpenick

Autor: Karl Zuckmayer przedstawienia tego autora >

Reżyser: Lidia Zamkow przedstawienia tego reżysera >

Scenografia: Andrzej Sadowski przedstawienia tego scenografa >

Obsada:

Wabschke: Jerzy Nowak przedstawienia >

Dyrektor policji: Kazimierz Witkiewicz przedstawienia >

Gefreiter, Helmut: Tadeusz Jurasz przedstawienia >

Wachmistrz Kilian: Edward Dobrzański przedstawienia >

Adolf Wormser : Leszek Stępowski przedstawienia >

Kapitan von Schletow: Leszek Herdegen przedstawienia >

Wilhelm Voigt: Kazimierz Fabisiak przedstawienia >

Starszy Wachmistrz: Zbigniew Filus przedstawienia >

Paul Kallenberg zwany Kalle : Piotr Pawłowski przedstawienia >

Doktór Jellinek, Kapelan: Zdzisław Zazula przedstawienia >

Mańka Piórko: Zofia Więcławówna przedstawienia >

Pijany huzar: Julian Jabczyński przedstawienia >

Cywil, I Kolejarz, Stutz: Stanisław Gronkowski przedstawienia >

Kelner, Komisarz Wydz. Paszportowego: Janusz Sykutera przedstawienia >

Policjant, Strażnik, Kapral: Jerzy Sopoćko przedstawienia >

Poszukujący pracy, Szofer, II Kolejarz: Bronisław Cudzich przedstawienia >

Deltreid, Starszy wachmistrz: Michał Żarnecki przedstawienia >

Feldvebel, Komisarz Policji: Józef Dwornicki przedstawienia >

Ludwik Gabweiler : Tadeusz Śliwiak przedstawienia >

Inspektor policji: Bolesław Loedl przedstawienia >

Doktór Obermuller, Burmistrz Obermuller : Wiktor Sadecki przedstawienia >

Przechodzień, Bulke: Jan Adamski przedstawienia >

Dyrektor więzienia: Marian Słojkowski przedstawienia >

Matylda : Melania Sadecka przedstawienia >

Irena : Romana Próchnicka przedstawienia >

Fanny : Irena Wisłocka przedstawienia >

Fryderyk Hoprecht: Roman Wroński przedstawienia >

Krakauer : Wojciech Ruszkowski przedstawienia >

Kasjer Rosenkrantz: Władysław Olszyn przedstawienia >

Prokurent Knell: Krzysztof Chamiec przedstawienia >

* rola dublowana

Opis:

(...) ,,Kapitan z Koepenick” posiada cechy literatury znamiennej dla nastrojów po pierwszej wojnie światowej: pacyfizm i humanitaryzm. Jest więc jaskrawa, do groteski posunięta satyra na militaryzację życia(...)Sztuka Zuckmayera nie odznacza się myślową i konstrukcyjną jednolitością. Bohater tytułowy nieraz ginie w tle i tło staje się bohaterem. Czas sceniczny płynie szybciej, czas akcji trwa całe lata. Natłok scen czyni z utworu otwarte pole możliwości dla reżyserskiego wyboru. Można ,,Kapitana z Koepenick” zagrać jako satyryczne obrazki wymierzone w pruską soldateskę – w ich jej wciąż żywych spadkobierców; jako ogólnie utwór antywojenny. Można zagrać go jako budzącą litość i grozę historię ,,szarego człowieka”. Można wreszcie jako szampańską anegdotę o pechowcu, który wpadłszy na koncept, kiwnął potężne cesarstwo. Lidia Słomczyńska – reżyser krakowskiego przedstawienia – wybrała możliwość pierwszą. Dlatego udało się jej uniknąć sentymentalizmu, humanitarnej czułostkowości, która- choć piękna w życiu – w sztuce daje rezultaty mierne(...)Natomiast szkoda tylko, że Słomczyńska zbyt mało skorzystała z możliwości trzeciej. Cała afera koepenickowska, która winna stanowić punkt szczytowy przedstawienia, mija właściwie bez wrażenia i zamiast oddać widza triumfalnemu rykowi śmiechu, Słomczyńska każe mu wysłuchiwać posępnego ,,heili-heila” co stanowić ma ,,taakuju aluziju” do współczesności; momento iście gazetowe(...)krakowski ,,Koepenick” jest przedsięwzięciem zdecydowanie udanym. Sceny satyryczne mają drapieżność, celność i pomysłowość. Scena więzienna, gdzie więźniowie pod komendą dyrektora odgrywają epizody z walk francusko-pruskich, jest małym arcydziełem kunsztu reżyserskiego, a tłum z Marianem Słojowskim na czele gra jak z nut. Reżyser Słomczyńska śmiało puściła się na bufonadę, dowcip absurdalny w wykonaniu. To nadało przedstawieniu świeżości, pozwoliło mu wyjść poza tradycyjną już groteskę ekspresjonistyczną (...)

 

Ludwik Flaszen, Adenauer, Bój się Boga!, Echo Krakowa 1959, nr 117.