Krzyk jarzębiny

Autor: Wacław Kubacki przedstawienia tego autora >

Reżyser: Jerzy Ronard Bujański przedstawienia tego reżysera >

Scenografia: Marian Eile przedstawienia tego scenografa >

Obsada:

Panna Szambelanówna: Halina Kuźniakówna przedstawienia >

Ludwik Spitzuagel: Kazimierz Witkiewicz przedstawienia >

Marszałek Rdułtowski: Wacław Nowakowski przedstawienia >

Pani Rejentowa : Antonina Klońska przedstawienia >

Konstanty: Kazimierz Meres przedstawienia >

Laura : Maria Bogurska przedstawienia >

Michał : Tadeusz Bartosik przedstawienia >

Wojciech : Jan Krzywdziak przedstawienia >

Aron: Ludwik Ruszkowski przedstawienia >

Pan komisarz: Roman Wójtowicz przedstawienia >

Ksiądz kanonik: Mieczysław Jabłoński przedstawienia >

Pani Szambelanowa: Janina Zielińska przedstawienia >

Serwacy : Mieczysław Jastrzębski przedstawienia >

Ambroży: Włodzimierz Kosiński przedstawienia >

Mademoiselle: Wanda Niedziałkowska przedstawienia >

Sąsiad: Jan Norwid przedstawienia >

Sąsiad : Julian Jabczyński przedstawienia >

Sąsiadka: Emilia Jaworska przedstawienia >

* rola dublowana

Opis:

[...] Jerzy Ronard Bujański zrobił z ,,Krzyku jarzębiny” dobre, interesujące przedstawienie. Zobaczyliśmy od dawna znanych i nowych aktorów współdziałających dla dobra niełatwej akcji scenicznej. Charaktery wyraźne, koloryt historyczny atrakcyjny. [...] Z trudnej roli Ludwika Spitznagla Kazimierz Witkiewicz wydobył obok dużego ładunku pozytywnego entuzjazmu – również groteskowe cechy bohatera epoki.[...]Dekoracje Mariana Eilego, jak każde śmiałe zamierzenie artystyczne, upoważniły publiczność premierową do dyskusji. Jednym bardzo się podobały – innym nie podobały się. Mnie bardzo się podobały. Uważam, że w znacznej mierze wspomogły dowcip inscenizatora. Zestawienie barwne pięknych kostiumów Janiny Ipohorskiej z tłem sceny prawdziwie artystyczne. Bardzo dobre malarstwo. Tańce w układzie Barbary Wolskiej i wykonaniu całego zespołu to wielki walor widowiska[...]

 Stefan Otwinowski, Godziny romantyczne. Krzyk jarzębiny W. Kubackiego w Starym Teatrze, Dziennik Literacki 06.11.1949

 

 

[...] Kubacki doskonale oddał atmosferę dworku szlacheckiego z 1827 r., z pozornie dobroduszną i miękką, ale najeżoną okrucieństwem i podłością wobec słabszych, wiernopoddaństwem wobec systemu carskiego, zupełnym daltonizmem wobec sprawy polskiej i sprawy ludu. Jako obrazek z epoki jest ,,Krzyk jarzębiny” cennym i znamiennym przyczynkiem do ówczesnego obyczaju, bardzo smutnego, chociaż nieraz niebacznie idealizowanego. Tej atmosfery dopilnowano w krakowskim teatrze z pieczołowitością, godną wielkiego uznania. Zasługa tu przede wszystkim reżysera (dra Jerzego Ronarda-Bujanskiego), który zręcznie i pomysłowo powiązał słabe nici akcji, dał pyszne sceny ensemblowe i ze znawstwem dawnego polonisty zachował i podkreślił wszystko to, co nazywamy stylem i nastrojem epoki[...] Nastroju młodego romantyzmu przydaje całości delikatna muzyka Kazimierza Meyerholda, który miło wplótł w swoją ilustrację wątki ówczesnych, popularnych utworów[...]

Witold Zechenter, Dlaczego Ludwik Spitznagel popełnił samobójstwo? Teatralny przyczynek prof. Wacława Kubackiego do dziejów romantyzmu polskiego, Echo Krakowa 01.11.1949